Program operetki Kraina Uśmiechu – Krakowski Teatr Muzyczny

METRYKA DOKUMENTU

Tytuł dokumentu: Program operetki „Kraina Uśmiechu”.
Wystawca / Źródło: Krakowski Teatr Muzyczny (Scena Operetkowa).
Kluczowe dane: Zdigitalizowany materiał to wielostronicowy, bogato ilustrowany program wydany z okazji krakowskiej inscenizacji słynnej operetki Franza Lehára. Kierownictwo muzyczne nad spektaklem objął Marian Lida, a reżyserię Włodzimierz Gawroński. Z perspektywy archiwum istotny jest fakt, że Zbigniew Toffel powierzono przy tej produkcji podwójną rolę: sprawował kierownictwo chóru oraz był jednym z dyrygentów prowadzących przedstawienia. Wewnątrz broszury umieszczono obszerne teksty publicystyczne o kompozytorze, streszczenia poszczególnych aktów zawierające fragmenty tekstów piosenek oraz pełne wykazy obsady, orkiestry i zespołu technicznego.

TRANSKRYPCJA (Wybrane fragmenty i kluczowe informacje)

[Okładka i Strona Tytułowa] KRAINA UŚMIECHU FRANZ LEHÁR KRAKOWSKI TEATR MUZYCZNY SCENA OPERETKOWA

[Główni Twórcy i Realizatorzy] Kierownictwo muzyczne: MARIAN LIDA Reżyseria: WŁODZIMIERZ GAWROŃSKI Dekoracje: MAREK GRABOWSKI Kostiumy: ANNA RACHEL Choreografia: ZBIGNIEW KORYCKI Kierownictwo chóru: ZBIGNIEW TOFFEL […] Dyrygenci: MARIAN LIDA, ZBIGNIEW TOFFEL

[Wybrana Obsada – Soliści] Hrabia von Lichtenfels – ANDRZEJ GALOS, ANDRZEJ PĄGOWSKI Liza von Lichtenfels – BARBARA BARSKA, JOLANTA GŁOWACKA, ALICJA ŚWIĄTEK Książę Su-Czong – RYSZARD BROŻEK, KAZIMIERZ RÓŻEWICZ, JANUSZ WENZ Księżniczka Mi – KRYSTYNA BEHOUNEK, ALICJA SŁAWECKA, EWA STENGL Hrabia Gustaw Pottenstein – JAN LACHOWSKI, FRANCISZEK MAKUCH

[Wybrany fragment programu – o twórczości Franza Lehára]

„Lehár był pierwszym, który po zmierzchu klasycznej operetki wiedeńskiej (po śmierci Suppégo, Straussa i Millöckera) przywrócił jej świetność, jej pozycję wiodącą, a jednocześnie wprowadził nowe rozwiązania muzyczne i konstrukcyjne o decydującym znaczeniu dla rozwoju tej formy. On pierwszy połączył śpiew z tańcem i ruchem scenicznym (co dziś jest niemal żelazną zasadą musicalu), on pierwszy (w »Paganinim«) zrezygnował z obowiązującego uprzednio w operetce happy endu. »Wprowadził do operetki łzy…« – jak obrazowo określił to jeden z jego biografów.”