METRYKA DOKUMENTU
Tytuł dokumentu: Recenzja prasowa „Wiktoria i jej huzar”
Źródło / Autor: „Echo” 1993 r, autor recenzji: Jerzy Parzyński
Kluczowe dane: Artykuł krytyczny omawiający premierę operetki Paula Abrahama w Operetce Krakowskiej (przy ul. Lubicz). Autor chwali inscenizację, scenografię Bolesława Kamykowskiego, warstwę muzyczną pod batutą Mariana Lidy oraz obsadę solistyczną (m.in. Krystyna Tyburowska, Jan Wilga). W nocie redakcyjnej na końcu tekstu wymieniono pełny skład realizatorów, w tym Zbigniew Toffel odpowiedzialnego za przygotowanie chóru.
Znaczenie historyczne: Recenzja stanowi cenne świadectwo odbioru społecznego i artystycznego krakowskiej inscenizacji oraz dokumentuje konkretną funkcję pełnioną przez Zbigniew Toffel przy tej produkcji.
TRANSKRYPCJA TEKSTU (Kluczowe fragmenty)
Wiktoria i jej huzar (Wycinek z „ECHO” nr 93)
(…) Mozna oczywiście krytykować Abrahama, że muzyka jego operetek jest nie dość oryginalna, że spotyka się w niej wielu znajomych: tu kłania się Lehar, tam Strauss, a nawet Puccini. Ale każdy jednak musi u A[brama]ha i wybitną wyobraźnię — i wysokie umiejętności techniczno-kompozytorskie. To zresz- ta zauważy na pewno ten, kto odwiedzi nowe spektakle na sce- nie krakowskiej Operetki — właśnie „Wiktorię i jej huzar”.
Jest to przedsięwzięcie udane. Znakomita scenografia, malowniczość obrazów, mistrzowska ręka w każdej odsłonie Bolesława Kamykowskiego kreowana jest oklaskiwana przez publiczność niezwłocznie po podniesieniu kurtyny: tyle tam barw, świateł, pomysłowości układu, elegancji i smaku. I to w naszych trudnych warunkach sceny przy ulicy Lubicz. Dodajmy do tego bardzo dobrą obsadę solistyczną, wywodzącą się w większości ze śpiewaków Opery, sprężyste prowadzenie muzyki w solach, orkiestrze i chórach doświadczoną batutą Mariana Lidy — a w suszczyzny widowi parę godzin miłej bezpretensjonalnej rozrywki i zabawy. (…) W licznym gronie głównych solowych wykonawców triumfy święci pięknie śpiewająca i również pięknie wyglądająca Krystyna Tyburowska w roli tytułowej. Jej huzar, Jan Wilga wnosi w swą postać bardzo dobre brzmienie głosu, efektowną prezencję oraz swobodę aktorską. Świetną subretką jest pełna żywiołowego temperamentu, a zarazem imponująca wokalnie Bożena Zawiślak (Riguette), której bardzo dobrze partneruje uzdolniony śpiewaco i ruchowo Wojciech Wróblewski (Ferri). (…) JERZY PARZYŃSKI
Operetka Krakowska „Wiktoria i jej huzar” P. Abrahama, libretto A. Grunwalda i F. Lehnera-Bedy, przekład i adaptacja A.M. Trzos. Kierownictwo muzyczne Marian Lida, reżyseria Bogusława Czosnowska, scenografia Bolesław Kamykowski, choreografia Krystyna Gruszkówna, przygot. chóru Zb. Toffel.
Powyższy materiał stanowi cyfrowe odwzorowanie (skan/transkrypcję) oryginalnego wycinka prasowego, zachowanego w prywatnych zbiorach. Artykuł udostępniamy niekomercyjnie – wyłącznie w celach dokumentacyjnych, edukacyjnych oraz dla zachowania dziedzictwa historycznego krakowskiej sceny muzycznej. Wszelkie prawa autorskie do prezentowanych treści należą do ich twórców oraz pierwotnych wydawców.
– Śladami Muzyki