METRYKA DOKUMENTU
Tytuł dokumentu: Wycinek prasowy „Zefir przeszłości” (recenzja operetki).
Źródło / Data: „Gazeta Krakowska” (Dziennik Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej), nr 132 (12231), wtorek, 7 czerwca 1988 r. Autor tekstu: Olgierd Jędrzejczyk.
Kluczowe dane: Zdigitalizowany materiał to kolejna recenzja z krakowskiej premiery operetki „Swobodny wiatr” Izaaka Dunajewskiego. Spektakl przygotowano przy współpracy z realizatorami z Kijowa (Wiktor Szułakow – reżyseria, Wieniamin Zasławskij – scenografia, Aleksander Segal – choreografia). Autor recenzji wyraźnie zaznacza, że głównym twórcą sukcesu tego widowiska był Zbigniew Toffel, który sprawował kierownictwo muzyczne i dyrygował podczas premiery.
STRESZCZENIE TREŚCI
Olgierd Jędrzejczyk w swojej recenzji analizuje próbę odświeżenia klasycznej, radzieckiej operetki, której fabuła opiera się na dość schematycznym konflikcie politycznym. Zauważa jednak, że krakowska realizacja broni się doskonałym rzemiosłem. Spektakl toczy się w „piekielnym tempie” i charakteryzuje się bogatą oprawą wizualną oraz dynamiczną choreografią.
Recenzent bardzo wysoko ocenia pracę muzyczną, wskazując, że Zbigniew Toffel potrafił z sukcesem poprowadzić to muzycznie wymagające przedsięwzięcie. Artykuł chwali również występy solistów (wymienieni są m.in. Maria Domańska, Barbara Barska, Andrzej Galos i Kazimierz Różewicz), których gra aktorska, dykcja i umiejętności taneczne złożyły się na ostateczny sukces przedstawienia.
TRANSKRYPCJA TEKSTU (Kluczowe fragmenty)
GAZETA KRAKOWSKA Dziennik Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej Kraków • Nowy Sącz • Tarnów Wtorek, 7 VI 1988 r. Nr 132 (12231)
Operetka Zefir przeszłości
Ostatnia premiera operetki krakowskiej „Swobodny wiatr” IZAAKA DUNAJEWSKIEGO przypomina stare i nowe kłopoty z lekką muzą. Klasyczna operetka sprowadzająca się do schematycznych układów obyczajowych, z głupią akcją i nijakością charakterów, stworzyła jednak swój styl. Libretto powstałej w roku 1947 radzieckiej operetki usiłuje zbudować poważny polityczny konflikt między prześladowanym partyzantem i zgrają łobuzów. Czort wie, gdzie się to dzieje. Co więc należy zrobić z taką operetką współcześnie? Odpowiedź otrzymaliśmy.
„Swobodny wiatr” pod kierownictwem muzycznym ZBIGNIEWA TOFFLA to reżyseria WIKTORA SZUŁAKOWA (Kijów), ze scenografią WIENIAMINA ZASŁAWSKIEGO (Kijów) z nader oryginalną choreografią ALEKSANDRA SEGALA (również z Kijowa) to przedstawienie w piekielnym tempie, z tak zwaną bogatą wystawą. Dyrygował wspomniany Zbigniew Toffel, który był głównym autorem miłego sukcesu, chociaż osiągnięcie go nie było łatwe.
Wśród wykonawców byli: znakomita wręcz MARIA DOMAŃSKA (Stella), ANTONINA MALARZ (Pepita), BARBARA BARSKA (Regina de Saint-Cloud). Spełniły swoje zadanie DOROTA BĘBENEK jako Mona i KRYSTYNA BEHOUNEK jako Berta. Część męska obsady przynosi chlubę KAZIMIERZOWI RÓŻEWICZOWI, BOGDANOWI KALARUSOWI, którzy są bardzo sprawni ruchowo, operują swobodnie głosem również w czasie wykonywania karkołomnych ewolucji tanecznych. (…) Prawdziwym osiągnięciem „Swobodnego wiatru” (przekład i adaptacja KRYSTYNY CHUDOWOLSKIEJ) w Krakowie są partie baletowe — nasz kijowski gość wysunął się tu też na czoło widowiska muzycznego i walnie przyczynił się do ożywienia fabuły dzieła.
OLGIERD JĘDRZEJCZYK
Powyższy materiał stanowi cyfrowe odwzorowanie (skan/transkrypcję) oryginalnego wycinka prasowego, zachowanego w prywatnych zbiorach. Artykuł udostępniamy niekomercyjnie – wyłącznie w celach dokumentacyjnych, edukacyjnych oraz dla zachowania dziedzictwa historycznego krakowskiej sceny muzycznej. Wszelkie prawa autorskie do prezentowanych treści należą do ich twórców oraz pierwotnych wydawców.
– Śladami Muzyki